با آرزوی موفقیت برای تمامی قبول شدگان کنکور ...

                                         زمان كم است و در دل غميست ميدانم  

همیشه فرصت عاشق دمیست میدانم

برای  صحبت از رازهای  پنهانی

شبی دراز  زمان  کمیست  میدانم

چقدر فرق میان جهان  ماو  شماست

هوای عشق تو هم عالمیست میدانم

تو راز چشم مرا فاش کرده ای من هم

همین که در تو غم مبهمیست میدانم

و در کنار تو این شعر ناشیانه ی من

خطوط خط خطی درهمیست میدانم

تمام روز پر از گریه بود چشمانم

نگاه خوب تو چون مرهمیست میدانم

وقتي کسي رو دوس داري،حاضري جون فداش کني

حاضري دنيارو بدي،فقط يه بار نيگاش کني

به خاطرش داد بزني،به خاطرش دروغ بگي

رو همه چي خط بکشي،حتّي رو برگ زندگي

وقتي کسي تو قلبته،حاضري دنيا بد بشه

فقط اوني که عشقته،عاشقي رو بلد باشه

قيد تموم دنيارو به خاطرِ اون مي زني

خيلي چيزارو مي شکني ، تا دل اونو نشکني

حاضري که بگذري از دوستاي امروز و قديم

امّا صداشو بشنوي ، شب از ميون دوتا سيم

حاضري قلب تو باشه ، پيش چشاي اون گرو

فقط خدا نکرده اون ، يه وقت بهت نگه برو

حاضري هر چي دوس نداشت ، به خاطرش رها کني

حسابتو  حسابي از ، مردم شهر جدا کني

حاضري حرف قانون و ، ساده بذاري زير پات

به حرف اون گوش کني و به حرف قلب باوفات

وقتي بشينه به دلت ، از همه دنيا مي گذري

تولّد دوبارته ، اسمشو وقتي مي بري

یادمان باشد

زنگ تفریح دنیا همیشگی نیست

زنگ بعد حساب داریم !

بهار سفره ي سبزي ست از سيادت تو
شب تولد هستي ست يا ولادت تو ؟
تو سر مخفي لولاكي و جهان گم بود
اگر نبود گل افشاني ولادت تو
شهود ، شمه اي از ربناي شعله ورت
حضور ، گوشه اي از خلوت عبادت تو
تو نور نور علي نوري اي تمامت نور
كدام ذره ندارد سر ارادت تو
به پاس رويت رويت ركوع كرده هلال
و يا شكسته قدش در شب شهادت تو؟
             پناهگريه ي تنهايي علي (ع) بودي             

            شب ولادت مولاست يا ولادت تو ؟!             

پر از جمال و جلال جمادي و رجبم

قسم به خطبه ي مولايي رشادت تو  

روز تولد بزرگ بانوی عالم بر همه مبارک باد.

ببخشید که بی نوبت آپ کردم ولی حیفم اومد توی این ایام آپ نکنم.

شاید آنروز که سهراب نوشت :

تا شقایق هست زندگی باید کرد !

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت .

باید این طور نوشت :

هر گلی هم که باشد چه شقایق ، چه گل پیچک و یاس ، تا نیاید مهدی ، زندگی دشوار است ...

باز آمدم از چشمه خواب، كوزه تر دردستم.

مرغاني مي خواندند. نيلوفر وا مي شد.

كوزه تر بشكستم

در بستم

و در ايوان تماشاي تو بنشستم.

*****

ديشب، لب رود، شيطان زمزمه داشت.

شب بود و چراغك بود.

شيطان، تنها، تك بود.

***

باد آمده بود، باران زده بود: شب تر، گل ها پرپر.

بويي نه براه.

ناگاه

آيينه رود، نقش غمي بنمود: شيطان لب آب.

خاك سيا در خواب.

زمزمه اي مي مرد. بادي مي رفت، رازي مي برد

هركس عبادات و كارهاى خود را خالصانه براى خدا انجام دهد، خداوند بهترين مصلحت ها و بركات خود را براى او تقدير مى نمايد.

حضرت زهرا (س)

نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
(ديده ام گاهي در تب ، ماه مي آيد پايين ،
مي رسد دست به سقف ملكوت .
ديده ام ، سهره بهتر مي خواند .
گاه زخمي كه به پا داشته ام
زير و بم هاي زمين را به من آموخته است .
گاه در بستر بيماري من ، حجم گل چند برابرشده است .
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس .)
و نترسيم از مرگ
(مرگ پايان كبوتر نيست .
مرگ وارونه ي يك زنجره نيست .
مرگ در ذهن اقاقي جاري است .
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد .
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد .
مرگ با خوشه ي انگور مي آيد به دهان .
مرگ در حنجره ي سرخ ـ گلو مي خواند .
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است .
مرگ گاهي ريحان مي چيند .
مرگ گاهي ودكا مي نوشد .
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد .
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت ، پراكسيژن مرگ است.)


در نبنديم به روي سخن زنده ي تقدير كه از پشت چپرهاي صدا مي شنويم .


پرده را برداريم :
بگذاريم كه احساس هوايي بخورد .
بگذاريم بلوغ ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند .
بگذاريم غريزه پي بازي برود .
كفش ها را بكند ، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد .
بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند .
چيز بنويسد.
به خيابان برود .

و ترنم گاهی نفسم را در اشک چمن می گیرد

و محبت گاهی

به من سوخته پر می خندد

اهل دینم من

بچه آزادی

خانه ام سبز ز اخلاص و دلم

آتشین است ز تزویر.........

نه.... غلط کردم!!!!

کافرم بنده

به حضور انور

عرض کنم:

بنده یک زندیقم

درک دین و من عاصی؟؟؟!!!!! وایم

سر و جانم به فدای پر احسان شما یا محاسنهاتان

به به چه لباسی

ماشاالله

به به عجب چهره نورانی و جای مهری

یاد مولا کردم(قاتلش مهر به پیشانی خود دوخته بود.............)

من اگر بسته دهانم

و چرا می گوئید......

این دلیل است مرا         

یا علی

مفت مي گويند
كه ديگر هيچ كبوتري
به بام بي اعتماد اين خانه باز نخواهد گشت .
اين خانه مال خودمان است
ارث آب و ميراث ماه .
جا و جارويش با ماست
شما هم گليم و چراغ و آينه بياوريد،
بعد مي بينيد چه حرفهاي قشنگ روشني
براي گفتن داريم …
تو به يادم بياور
در زادرود اهل رؤيا
به آرامش چشم به راهِ خانه چه مي گويند ؟!
به خدا من زير همين طاق هاي شكسته
به اعتماد عجيب آينده رسيده ام ،
نگران جابه جايي افعال ساده نباشيد
دارد از دور
صداي پرپر كبوتر مي آيد ،
اينجا ستون به ستون
ستارگان شب شناس داناي ما
دستمال از دو ديدة دريا گرفته اند !
ببين چه بام بي گزندي دارد اين خانه
اين گهوارة عجيب!

همچنین در روایت دیگرى آمده است كه آن منادى بانگ مى‏زند كه: "اى جماعت! سر به زیر افكنید و چشم فرو بندید تا فاطمه از پل صراط بگذرد. آنگاه آن‏ حضرت در حالى كه هفتاد هزار كنیز از حورالعین بهشت ‏او را همراهى مى‏كنند، از پل مى‏گذرد."

بخارى در صحیح به سند خود روایت كرده است كه پیامبر اكرم ‏فرمود: "فاطمه پاره تن من است. هر كه او را خشمگین سازد به تحقیق مرا خشمگین ساخته است."

آشیانه گنجشک جایی است امن ... تارعنکبوت لانه ایست سست ... حال قلب ما برای مهمانی به مانند خدا آشیانه گنجشک است یا تارعنکبوتی سست ؟

خدا در هیچ کجایی جانمی شود مگر قلب مومن .

دلم برای عزیز ترینم تنگه

خیلی

امشب بیش از پیش برایت دعا می کنم ...

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز، آفتابی است هوا یا گرفته است هنوز
من در این گوشه که ازدنیا بیرون است آسمانی به سرم نیست از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آنچنان نزدیک است 
که چو بر می کشم از سینه نفس،  نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه، در همین یک قدمی می ماند
کور سویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست
نفسم می گیرد
که هوا هم اینجا زندانی ست
هر چه با من اینجاست، رنگ رخ باخته است،آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم،
برفراموشی این دخمه نیانداخته است
اندر این گوشه ی خاموش فراموش شده،
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
یاد رنگینی در خاطر من
گریه می انگیزد:
ارغوانم آنجاست، ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می گرید
چون دل من  که چنین خون آلود، هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان این چه رازی است که هر بار بهار، با عزای دل ما می آید؟
که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است 
این چنین بر جگر سوخته گان داغ بر داغ می افزاید
ارغوان پنچه خونین زمین،
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این دره ی غم می گذرند 
ارغوان خوشه ی خون
بامدادان که کبوترها،
بر لب پنچره باز سحر، غلغله می آغازند
جان گلرنگ مرا، بر سر دست بگیر
به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان نگران غم هم پروازند
ارغوان بیرق گلگون بهار
تو برافراشته باش،
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را بر زبان داشته باش
تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
ارغوان شاخه ی همخون ِ جدا مانده ی من

-------

آره دیگه خوب صبر باید کرد

باید صبر کنیم تا دوستای گلمون امتحاناشونو بدن و بیان

باید صبر کنیم تا تابستون

تا منم برگردم پیش عزیز ترینم.

سلام به علت طوفان امتحانات و قطع شبکه اطلاعات رسانی اعصاب و اتمام شارژ شبکه هوشمند مخچه

مشترک مورد نظر تا اتمام امتحانات ( ۲۳/۰۳/۸۷) مسدود می باشد از شماره گیری مجدد جدا خوداری فرمایید

باتشکر مدیر مسئول سیستم مغزو اعصاب

اين صبح ، اين نسيم ، اين سفرة مهيا شدة سبز،

 اين من و اين تو 
     همه شاهدند كه چگونه دست و دل به هم گره خوردند …

يكي شدند و يگانه.
تو از آن سو آمدي و او از سوي ما آمد،

آمدي و آمديم .
اول فقط يك دل بود . يك هواي نشستن و گفتن .
يك بوي دلتنگ و سرشار از خواستن .

 يك هنوز باهم ساده .
رفتيم و نشستيم ،خوانديم و گريستيم .
بعد يكصدا شديم . هم آواز و هم بغض و هم گريه ؛

 همنفس براي باز تا هميشه باهم بودن.
براي يك قدم زدن رفيقانه ،براي يك سلام نگفته ،

براي يك خلوت دلْ خاص ،

 براي يك دل سير گريه كردن…
براي همسفر هميشة عشق …باران!
باري اي عشق ،اكنون و اينجا ،هواي هميشه ات

 را نمي خواهم…نشاني خانه ات كجاست؟!
افسانه

کسایی که تو این چند ماه خوب همدیگه رو شناختیم...

البته چند تا دوست جدید و مهربون هم بهمون اضافه شدن

و شاید بیشتر هم بشن!

با اجازتون بعد حاج آقا من آپ کردم.

که بگم ما هنوز دوستیم

هنوز جمعمون جمعه....و هیچ کدورتی نمونده...

درسته....تجربه خوبی شد برامون ....

بلخره کار گروهی همینه دیگه!...

راستی قرار شد هر دو روز یک نفر مطلب بزاره.

...............................................................

  
    به نام خالق پروانه
 
 هنوز آخرين ستاره دنباله دار ،
 
   در آسمانم مانده  تا بدانيم :
 
 آنجا كه نور را به اعدام محكوم مي كنند  ،
 
ترانه را به جرم ِ رهايي مصلوب مي كنند
 
پروانه ها را به جرم ِ تولد ،در پيله مي سوزانند
 
  ما چه بي صدا مانديم
 
 آنجا كه لحظه اي من را تحمل نكردند
 
  لحظه را شكستند تا بشكنم ،
 
من چه تنها بودم و مايي با من نبود
 
  اين را آخرين ستاره دنباله دار ديد ،  
 
 در من گريست  ، در ديدگانم سوخت
 
 چه كسي دانست اين سوختن چه بود ؟!....
 
براي ِ ما سوخت ديگران نفهميدند در تيره نگاهشان زهري بود ،
 
زهري كه چون خوره اي روحم را درانزوا مي خراشد
 
  آنها بر اين باور نبودند كه خود سوزي ستاره  ،
 
پروازيست از ستاره تا اوج......
 
ستاره ها چو پروانه غريب هستند.........

فاطیما

سلام به شما دوستان خوب ... امید وارم که همه شما ها دوباره برگردید و در کنار همدیگر وبلاگ خوبی بسازیم ... ولی همیشه توجه داشته باشیم که ما نیومدیم تا برای همدیگر چیزی بنویسیم بلکه اومدیم تا با هم دیگر برای دیگران کاری انجام دهیم ... و همیشه هرکدام ما به یاد داشته باشد این که هر روز بخواهیم چندین بار پست بگذاریم فایده ای ندارد چرا که هیچ کس نمی تواند نوشته های دوستانمان را بخواند .

ما با هم می خواهیم یک جامعه مجازی تشکیل دهیم پس بسم الله ...